See Previous 2005 Voyage Logs

V215 NEW ZEALAND TO EASTER ISLAND 2005 - CHRISTIANE'S JOURNAL ..
25th March to 25th April

Dutch deckhand Christiane Custers joined the ship in refit in Tauranga,
here is her first Soren Larsen Voyage Log.

In Nederland breekt een nieuwe dag aan. Terwijl ik midden in de nacht op de boeg van het ship zit stel ik me voor hoe iedereen deze begint, ontbijt, in de auto op weg naar ’t werk, de kinderen klaarmaakt voor school etc. etc.
Zelf zit ik in een totaal ander ritme, duizenden mijlen weg van dit alles, op de Grote Oceaan. We zeilen van New Zeeland naar Paaseiland!
Op de Søren Larsen wordt je dag bepaald door je wachttijden. Vier uur op en acht uur af. Van 8 – 12 am/pm, 12 – 4 am/pm of 4 – 8 am/pm.
Op deze reis ´savonds geen haven of ankerplek. We zeilen dag en nacht met de langste periode geen land in zicht of een ander teken van leven naast… ´wij´.
Het is fantastisch!

Het schip zo efficiënt mogelijk zeilend en op koers houden is natuurlijk prioriteit. Het gaat ons goed af! We hijsen de zeilen en wanneer de wind erg enthousiast wordt nemen we wat weg (we zitten tenslotte in de ´roaring fourties´!). We brassen en trimmen ze tot de wachtleider tevreden is. Zo nu en dan gijpen we en dat omvat op een Brigantijn heel wat werkzaamheden. Het is geweldig om te zien hoe ons werk aan dek z´n vruchten afwerpt, we maken een mooie snelheid. De moter hebben we echt zelden aan.

Bijna iedereen aan boord draait mee in de wacht. Zodat we elke keer met ongeveer 6 mensen zijn. De wachtleider, 2 vaste bemanning en 3 voyagecrew. Iedereen doet evenveel en om het half uur wisselen we af. Aan het roer, uitkijk op de boeg en elk uur een ronde boven en benedendeks om te checken of alles nog is zoals het hoort te zijn. Om de 10 dagen schuiven we een wacht op zodat we elk uur van de dag een keer ervaren
Meer betrokken bij een zeilend schip kun je volgens mij niet zijn.

Na het zeilend houden is er natuurlijk het leven aan boord een continu bewegend en vooral rollend schip. Elke dag zijn er voor de wachten terugkomende werkzaamheden. ´sOchtends wordt het dek geschrobd, ´smiddags het koper gepoetst en ´snachts brood gebakken. Jawel, we zijn van alle markten thuis! En natuurlijk ook hier een afwasrooster…
30 dagen op het water en ik heb me geen moment verveeld. Deze oceaanoversteek brengt je meer terug naar de basis. Gewoon lekker genieten van de zon die opkomt of ondergaat en de meest prachtige kleuren laat zien. De albatrossen bekijken die voor een groot deel van de reis bij de boot blijven (en om de één of andere reden erg cameraschuw zijn), ´snachts natuurlijk de sterren die we steeds vaker herkennen… (Zuiderkruis! Orion!). De dolfijnen bij de boeg of walvissen die voorbij zwemmen.

Ook terug naar de basis met onze was… emmer (niet teveel zoet water gebruiken!) en een lijntje op het dekhuis. Één ´basisdouche´ per dag; minuut water voor en na het inzepen. En eerlijk gezegd is het verlangen naar een half uur douchen op een toch wel erg rollend schip minimaal. Basis-prioriteit; warm blijven. We zitten vrij ver naar het zuiden onder de veertigste breedtegraad. Het kan hier goed regenen en waaien! De temperatuur ligt lange tijd rond de 13ºC en daalt ´snachts nog wat. Het is de wind die het allemaal nog wat koeler maakt. Vooral als deze vanuit het zuiden, en dus de pool, komt. Brrrr! Naast mijn bed ligt een hele stapel kleding die aangaat voordat ik naar buiten ga. Hemt, thermoskleding, T-shirts met lange mouwen, truien, dikke sokken, muts, zeilpak en als laatste de safetybelt… het past allemaal over elkaar en kleurcombinaties zijn nu verre van belangrijk… Dit verklaart ook meteen waarom het ´even naar het toilet´ geen realiteit is.
Het is het hele leven en werken aan boord dit zeilende schip wat zo´n unieke ervaring is.

Het is kapitein Jim die hier nog een schep bovenop doet. 55 jaar op / nauw verbonden met de zee. Meer zeeman dan hem vind je niet! Al deze jaren… dan heb je het echt allemaal een keer meegemaakt. Toch blijft het zeilen, het weer, de sterren en vooral het navigeren hiermee zijn passie. En dat weet hij over te brengen! Elke dag navigatieles die de hele voyagecrew en zoveel mogelijk bemanning boeit. Maritieme verhalen van over de hele wereld. En dan vooral de sterrenhemel. Begonnen op de vaart zonder radar of GPS maakt hem een vakman met sextant en het ´schieten´ van zon en sterren. De meesten van ons leren het ook en doen hun uiterste best een positie in kaart te brengen die enigszins acceptabel is.

Hoe krijg ik ooit alle ervaringen en emoties tijdens deze reis beschreven? Moeilijk…
Het simpele gelukkig worden van ´rechtstreeks uit de oven´ brood met kaas erop midden in de nacht. De mok warme chocolademelk na twee uur wacht lopen. De zonsopkomst en ondergang. Het aan dek komen en de zon op je gezicht. De enorme lol met de gasten en de andere bemanning. De voldoening wanneer je steeds hoger de mast in durft en de zeilen opbindt. Het fan-tas-tische gevoel wanneer je bijna 30 meter boven dek op de ra van de topgallant staat en ver om je heen kijkt (oceaan…). De kick wanneer een tonijn aan de vislijn blijkt te hangen… en de nog grotere kick wanneer je deze aan boord ziet te krijgen (wij : ontsnapte vis = 5 : 4). Het genieten van diezelfde vis bij de lunch. Rauw of op een manier heerlijk bereid. Het uit volle borst meezingen met de zeemansliederen (in het engels, dus ben al trots als het refrein een beetje klinkt). Het horen van de verhalen achter bepaalde tradities aan boord. Zo heb ik de grote ´eer´ om als meest recente bemanningslid (en vrouw) een bepaalde safetybelt te dragen met de naam Cabinboy. Dat was vroeger in het leger de jongste jongen aan boord (ongeveer 12 jaar) die ´in dienst stond van de kapitein´. De liederen die gezongen worden om het ritme aan te geven wanneer we de zeilen hijsen. De kreten over het dek om de zaken geordend te laten verlopen. Het lekkere eten, drie keer per dag… Het samen in de salon zitten, lekker warm, krakend hout om je heen, boek lezen, spelletje spelen of gewoon gezellig kletsen.

De enorme lol die we hebben vanwege een uitdaging die de mannelijke bemanning aan boord is aangegaan om vanaf vertrek een snor te laten staan. Sommigen zien er werkelijk niet uit! De nog grotere lol die we hebben tijdens ons laatste zondagavond-diner wanneer de vrouwen aan boord een wedstrijd voor hen georganiseerd hebben. De mannen moeten zich presenteren en vertellen hoe deze snor hun leven veranderd heeft, hoe het hun karakter beïnvloed heeft en of ze zich nu meer man voelen etc etc. Dit is beter dan een avondje film!

En dan… op donderdag 21 April. Tijdens mijn wacht is één van de gasten bovenin de mast geklommen. Al snel horen we: Land ho!!! (Land in zicht!). Het komt natuurlijk niet onverwacht, en toch staren we elkaar in eerste instantie een beetje bleu aan. De eerste die reageerde zei: ´Really? Is he being serious?´
Vanuit de mast zie je in de verte inderdaad een eiland uit de oceaan oprijzen. Rapa Nui, Paaseiland…

Na 4236 zeemijlen, 694 uren en 48 minuten (29 ½ dagen) op de oceaan vertoefd te hebben zijn we gearriveerd bij deze eerste bestemming.
Wat een fantastische reis!

Christiane

See Astrid's Picture Gallery of this trip here
See Astrid's Account of this trip here.